
Dit weekend kreeg ik het bericht dat Jan Bongers, de iniatiefnemer en hoofdredacteur van het spirituele tijdschrift, Imagine is overleden.
Jan Bongers vocht jarenlang om Imagine op de kaart te zetten. Het lijkt of deze strijd hem teveel inspanning heeft gekost, en wellicht heeft hij zich, zo vernam ik, vorig weekend van het leven beroofd.
Ik herinner me dat ik zijn krant voor het eerst zag in een boekwinkeltje in Delft, en meteen kocht. Ik vond het een fris en optimistisch blad en schreef hem een briefje om hem te complimenteren met dit nieuwe blad.
Enkele maanden later kwam hij bij me op bezoek om me te interviewen over De Kabbalist. Het was één van de eerste interviews die ik gaf over mijn debuutroman, en ik voelde meteen veel warmte en sympthatie voor Jan. Maar bij Jan ging nooit iets echt gemakkelijk. Wekenlang heeft hij gewerkt aan het uitwerken van het interview, en het duurde nog eens weken vooraleer het gepubliceerd werd.
Zo ging het bij bijna alle nummers van Imagine die hij uitbracht. Altijd waren er geldproblemen en schuldeisers waardoor hij genoodzaakt was om de abonnees te smeken meer geld te storten zodat hij zijn rekeningen kon betalen.
Bijna wekelijks, soms dagelijks, kreeg ik als abonnee van Imagine mailtjes van Jan. Soms waren ze manisch en vertelden ze dat het niet lang meer duren zou vooraleer Imagine ook in Amerika zou uitkomen. Maak de laatste tijd waren de mailtjes vaak depressief, en soms zelfs boos. Het was onze schuld dat de krant zou ophouden wanneer we niet onmiddellijk geld overmaakten! Het mag duidelijk zijn, Jan was geen gemakkelijke man, en had geen gemakkelijk leven.
In zijn krant las ik een ontroerend verhaal waarin hij beschreef dat hij verliefd was op een Vlaamse tv presentatrice. Hij had haar nooit ontmoet, maar hij geloofde dat ze via het scherm zich soms rechtstreeks tot hem richtte. Hij schreef haar vele brieven, maar die werden nooit beantwoord. Hij was wanhopig op zoek naar zijn grote liefde, en nog steeds staat nu op de website van Imagine een contactadvertentie waarin hij de hoop uitdrukt via zijn eigen blad zijn droomvrouw te vinden.
Daarnaast had Jan nog twee grote liefdes; Paulo Coelho, zijn lievelingsschrijver die in elk nummer van Imagine aandacht kreeg, en The Secret. Via de principes van The Secret probeerde hij zijn krant te realiseren. Hij wilde het levende bewijs zijn dat The Secret werkte. Helaas is het echter zo dat zelden "iets maar hard genoeg willen" voldoende is om het te realiseren. Natuurlijk moet je een onvoorwaardelijk geloof hebben, iets wat Jan absoluut niet kan ontzegd worden, maar daarnaast vergen grote dromen ook grote offers, teleurstellingen, het op je bek gaan. Voor Jan werd de prijs echter te hoog.
In één van zijn laatste mailtjes schreef hij dat hij in de buurt waar hij woonde, belaagd werd door straatjongeren die hem terroriseerden en zijn leven verzuurden. Daarnaast waren er de geldzorgen, de schuldeisers, abonnees die woedend op hem waren omdat ze wel extra geld hadden gestort of geleend maar hun geld niet terug kregen, of omdat de nieuwe krant nog steeds niet verschenen was.
Uiteindelijk moet het voor Jan allemaal teveel zijn geweest. Dat pas een week na zijn overlijden het bericht me bereikte, zegt veel over het isolement en de eenzaamheid waarin Jan moet geleefd hebben. Het is een buurman van Jan die wat mensen uit zijn emailbestand uiteindelijk op de hoogte heeft gesteld.
En zo is een man, met een droom over een betere wereld, die daaraan uitdrukking wilde geven in een mooie, inspirerende krant, in alle stilte weg gegaan. En zoals Jan zijn er op dit moment vele mannen en vrouwen die worstelen met het neerzetten van hun dromen, die hunkeren naar liefde, die snakken naar een beetje erkenning en succes. Mensen die net zoals Jan misschien op allerlei manieren wanhopige signalen de wereld insturen dat ze hulp nodig hebben, dat ze het niet alleen kunnen, dat het hun teveel wordt. Maar hoe vaak pikken we die signalen op? Hoe vaak doen we er iets mee? Druk als we zijn met ons eigen leven, onze eigen strijd, onze eigen dromen.
Jan was een te gevoelige ziel voor deze wereld. Een paradijsvogel die naar de zon wilde vliegen, maar zijn vleugels brandde. En als mijn leven net iets anders gelopen had, ik bijvoorbeeld niet mijn zielsverwante Christine had ontmoet, dan had ik ook "een Jan" kunnen zijn.
Het spijt me Jan, dat ik te weinig voor je betekend heb. Je was weliswaar ook niet gemakkelijk te bereiken. Je was verdomd eigenwijs. Wanneer ik je af en toe wat raad of advies probeerde te mailen, wimpelde je dit meestal af. Maar wellicht heb ik niet de goede toon gevonden om je te bereiken.
Ik heb je maar één keer ontmoet, en een aantal keer gemaild. Maar toch heb je een onuitwisbare indruk op me gemaakt. Dank voor wie je was, Jan, dank voor je krant. Dank dat je een spiegel was om te laten zien hoe het leven soms ook kan lopen, wanneer je net iets minder geluk hebt. Het ga je goed, op je eeuwige reis!
Geert Kimpen.
PS Mensen die Jan kenden of iets aan de nabestaanden willen laten weten, kunnen contact opnemen met: rb-graphicproductions - Koopman Robert info@rb-graphicproductions.nl
Dit is de website van Imagine:
http://www.imaginemagazine.nl/
Op verzoek van Robert Koopman (vormgever van Imagine), hierbij zijn mail bijgevoegd met meer nieuws over het overlijden van Jan:
Beste mensen,
Een aantal van jullie heb ik al eerder een mail gestuurd, andere misschien nog niet.....
In de nacht van 22 op 23 augustus is Jan Bongers, uitgever van Imagine Magazine, tragisch aan zijn einde gekomen.
Vanmiddag (donderdag 3 sept) heb ik voor de tweede maal telefonisch contact gehad met de buurman van Jan Bongers over de stand van zaken omtrent het overlijden van Jan.
Ik kreeg toen te horen dat Jan gisteren (woensdag 2 sept) in Zaandam is begraven in het bijzijn van enkele naaste buren. Het is een heel eenvoudige begrafenis geweest.
Ik vind het jammer dat ik niet tijdig op de hoogte ben gesteld want ik had wel naar zijn begrafenis gewild evenals een aantal anderen waar ik al contact mee heb gehad.
De buurman van Jan (hij wil liever niet rechtstreeks benaderd worden) heeft na de dienst nog gesproken met de wijkagent. Die benadrukte nog eens dat alle tekenen er op wijzen dat Jan zelfmoord heeft gepleegd.
Hij is van een viaduct gesprongen en pas enkele uren later gevonden.
Dit had te maken met het feit dat het op een wat afgelegen plek was waar weinig mensen langskomen. Thuis op tafel lagen al zijn persoonlijke bezittingen zoals zijn mobiele telefoon, portemonnee, legitimatie en zijn bril. Mensen van de sociale dienst zijn inmiddels in Jan's huis geweest om de papieren door te kijken. Het is niet bekend of Jan een overlijdensrisico verzekering had dus w.s. zijn de kosten voor zijn begrafenis door de gemeente betaald. Ook de 'geruchten' dat de groep hangjongeren waar Jan zich al geruime tijd aan stoorde er iets mee te maken zou hebben, werd uitdrukkelijk door de wijkagent tegengesproken.
Ik wil jullie vragen deze mail door te sturen aan iedereen die Jan ook maar op de een of andere manier gekend heeft. Ik heb alleen maar een aantal mailadressen van adverteerders maar wellicht dat jullie meer mensen kennen.
Met vriendelijke groet,
Robert Koopman
Vormgever Imagine Magazine